میخواهم آینه ای باشم زلال،هرچه شکسته تر بهتر،

تا هفت هزار بار در من تکثیر شوی.....................

تا هفت هزار خورشید شکفتن خویش را در من تماشا کنند.

می خواهم سلامی باشم بر لبان تو و صبحگاهان به سمت گل های سرخ بو زنم

و سنگ های سر سخت را حتی از خواب گران بیدار کنم .............

می خواهم ترانه ای باشم در کوچه ای که جز عاشقان رهگذری ندارد

وبه روز های خاطره انگیز دیدار،خوشامد بگویم...............

می خواهم پروانه ای باشم در دامنه ی شمع های غریب و شبانگاهان با

پیراهنی از شعله ،آواز بخوانم و سر انجام به پایان آرزو هایم سفر کنم.

آه ، ای اشکهای معصوم !

به من بگویید چه وقت از مژگان احساس فرو می ریزید .......!

و چه وقت گلبرگهای تنهایی را تر می کنید............!

به من بگویید چه وقت بالهای فرشتگان را می شویید..............!

قسم به روزهای با طراوتی که هرگز نخواهم دید،

قسم به صدای دلنشینی که که هرگز نخواهم شنید،

قسم به گل های رنگارنگی که هرگز نخواهم بویید

و قسم به سوال هایی که هرگز از تو نخواهم پرسید،

تا آخرین فرو رفتن و برامدن نفس ،تو را از یاد نخواهم برد................

می خواهم با لحجه ای ملکوتی ،شب و روز تو را تلاوت کنم

و در سبزینگی ستاره ها از بهار بگویم............

وقتی خیانتت را بخشیدم تو فکر کردی دوستت دارم.

ولی من لذت خیانت را درک می کردم !

سلامی به زیبایی یک لبخند یک تبسم عاشقانه

              تو را گم کردم امروز.........

   و حالا لحظه های من........           گرفتار سکوتی سرد و سنگینند........

       وچشمانم که تا دیروز به عشقت می درخشیدند.......

         نمی دانی چه غمگینند........

        چراغ روشن شب بود برایم چشم های تو.........

      نمی دانم چه خواهد شد پر از دلشوره ام .......

      بی تاب ودلگیرم.........

      کجا ماندی که من بی تو هزاران بار در لحظه می میرم.

You are my heat

"کاش سهراب نمی رفت به این زودیها

                                      دل پر از صحبت این شاعر کاشانی بود"

امشب پهنهء سیاه آسمان٬ سیاه پوش تداعی می کندروز کوچ بارانی اش را...

چشمها خیره بر مزارش٬

                               شاید می خندند با اشک٬

                                                      فریاد می زنند با پلک!

عرش و فرش به او می بالند ٬ با او می بارند!

مردی به تقدّس یک شاعر ٬

             یگانه تفسیر کنندهء عشق٬      

                                                                سهراب من!

                              دوستی همچون سروی سرسبز

چهار فصلش همه آراستگی ست

                                من چه می دانستم

هیبت باد زمستانیست

                                   من چه میدانستم

 سبزه می پژمرد از بی آبی

                                    سبزه یخ می زند از سردی دی

من چه می دانستم

                                   دل هر کس دل نیست

قلب ها ز آهن و سنگ

                                 قلب ها بی خبر از عاطفه اند

به دریا بنگرم دریا تو بینم.....

به هر جا بنگرم کوه و در و دشت.....

نشان از قامت رعنا.....

آخ که هنوز به این درجه و معرفت نرسیدم.شما چی؟رسیدی؟؟؟